Stanisławice

Instytucje

• Zespół Szkół Gminnych w Stanisławicach
• Wiejski Dom Kultury

Stanisławice – jedna z największych wsi w gminie, po 28-letniej przerwie włączona w granice administracyjne gminy Bochnia 1 stycznia 2004 roku. Położona w bezpośrednim sąsiedztwie Puszczy Niepołomickiej, przy drodze Bochnia – Niepołomice- Kraków. Pierwsza informacja o puszczy pochodzi z dokumentu  z 1242 roku, kiedy to nazywano ją „Las Kłaj”. W 1393 roku występuje już pod nazwą „Las Niepołomicki”, a w 1441 roku użyto po raz pierwszy nazwy „ Puszcza Niepołomicka”. Nazwa Niepołomicka pochodzi od staropolskiego słowa „niepołomny”, co znaczyło coś twardego, niezniszczalnego. Przez cały okres dziejów Polski puszcza była własnością państwa  - najpierw królów Polski (XIII – XVIII w.), a po rozbiorach przeszła na własność Skarbu Państwa. Długie wieki puszcza była znakomitym terenem łowieckim, z którego korzystali królowie polscy. Drogą zwaną „Królewską” udawali się na polowania w głąb puszczy m.in. królowie: Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło, Zygmunt Stary, Zygmunt August, Stefan Batory, August II Sas. Polowano wtedy na grubą zwierzynę: niedźwiedzie, dziki, tury, łosie, jelenie, żubry, wilki. Obecnie w Puszczy na uroczysku „Osikówka” znajduje się zbiorowa mogiła polskich żołnierzy  z Armii Kraków, zdradzonych i poległych w leśnej bitwie we wrześniu 1939 roku. Stanisławice są   siedzibą nowoczesnej drukarni firmy „Wall”, należącej do koncernu MeadWestvaco.

Opis herbu

W polu zielonym postać Św. Stanisława en face w czerwonym ornacie i infule i białej albie. W lewej ręce trzymająca pastorał. U stóp Świętego półpostać Piotrowina bez odzienia, jakby skosem  wychylająca się z grobu.

Uzasadnienie

Nazwę wsi przyjęto na pamiątkę odpoczynku Św. Stanisława pod starymi dębami, ponieważ (jak podaje legenda) nie dano mu gościny we wsi.

Symbolika

Święty przedstawiony z właściwymi sobie atrybutami: W biskupim stroju, z pastorałem
i w obecności Piotrowina. Zielone tło symbolizuje las w którym nocował w/g legendy.

Prezentacja i historia wsi

Stanisławice (dawniej Orłowiec), wieś w powiecie bocheńskim na lewym brzegu Raby, na południowym krańcu niepołomskiej puszczy. Stanislawice graniczą na zachodzie z Targowiskiem,
a na wschodzie z Damienicami i Cikowicami. Obszar wsi przecina linia kolejowa (droga żelazna arcyksięcia Karola Ludwika) między Bochnia i Kłajem. Okolica równa, wzniesiona 201 metrów nad poziom morza, gleba piaszczysta. W 80-tych latach XIX wieku wieś zbudowana była „w ulicę”. Liczyła 121 domów i 633 mieszkańców; 629 rzymsko-katolickiego wyznania i 4 izraelitów. Obszar większej posiadłości (rządowy) miał 13 mórg roli i 2514 mórg lasu. Posiadłość mniejsza 420 roli, 89 łąk i 125 mórg lasu. Wieś wymienia Długosz (L. B. III, 9). Według reguł poboru powiatu krakowskiego z roku 1490 wieś Stanisławice w parafii Górka (Kościelnicka), mała 5 łanów. W roku 1581 we wsi Stanisławice (wówczas parafia Ruszcza) Wodzisławski płacił od 11 ½ łanów kmiecych, 6 zagród z rolą, 3 komorników bez bydła, 1 tkacz, 1 dudy, 3 kół młyńskich (Pawiński, Małop., 6, 443) W 1660 roku Stanisławice należą do starostwa niepołomickiego. Sulimierski, 1880, T. 11, s. 187) Pierwsza wzmianka o wsi - 1364 rok (Kiryk, s. 57).