|
Siedlec-
wieś królewska z 1388 roku. Położona jest na prawym brzegu
Raby w Artystycznej Dolinie.
Ta nazwa wynika z kultywowanej tu rodzimej kultury i
tradycji, a przede wszystkim „...wszystkiego co miłe dla
ucha, wzroku a nawet podniebienia....” Od 1911 roku istniała
tutaj orkiestra dęta, a od 1948 roku działa znakomity Zespół
Folklorystyczny Pieśni i Tańca „Siedlecanie”, założony
przez nauczycieli Zofię i Ludwika Zacharów, rozsławiający
region Przyrabia w kraju i zagranicą. W 1995 roku przy
świetlicy wiejskiej założono Izbę Regionalną, w której można
oglądać zabytkowe przedmioty gospodarstwa domowego i
narzędzia używane przez miejscową ludność a także stare
fotografie, książki, stroje ludowe sprzed dwóch stuleci.
Najstarszy eksponat pochodzi z 1880 roku.
Corocznie organizowana jest tu Biesiada
Agroturystyczna – jedna z największych imprez
folklorystycznych
w Małopolsce, w trakcie której odbywają się spotkania z
kulturą ludową, rzemieślnikami i twórcami ludowymi oraz ich
dziełami. |
|
Siedlec, wieś w powiecie bocheńskim, parafia
rzymsko-katolicka w Chełmie. Siedlec leży na prawym brzegu
Raby, przy gościńcu z Bochni do Gdowa, w okolicy sfalowanej,
urodzajnej. Wieś składa się
z trzech osad: Laszki, Lisia Góra i Siedlec. Graniczy na
północy z Moszczenicą, na zachodzie
z Książnicami, na wschodzie z Łapczycą a na południe z
Gierczycami. W 80-tych latach miała 113 domów i 619
mieszkańców (310 mężczyzn, 309 kobiet) wyznania
rzymsko-katolickiego. Posiadłość większa (rządowa) wynosiła
61 mórg roli, 13 mórg łąk, i 54 mórg pastwisk. Posiadłość
mniejsza – 752 morgi roli, 102 mórg łąk i ogrodów i 199 mórg
pastwisk. Wcześniej była to wieś królewska
i miała folwark królewski, dziesięciny zaś wartości 5
grzywien pobierali proboszczowie
w Niepołomicach (Długosz, L. B. II, 115 i 165, III, 9). W
1582 (Pawiński, Małop., 63) Sędomirski płacił tu od 3 ½
łanów kmiecych, 11 zagród z rolą, 1 bez roli, 2 komorników z
bydłem, 4 bez bydła, karczmy mającej ¼ łana i 1 rybitwy
(Sulimierski, 1880, T. 10, s. 505.).
Pierwsza wzmianka o wsi – 1367 (Kiryk. 1980, s. 57). |
