Nieprześnia

Nieprześnia -  wieś, o której pierwsze wzmianki pochodzą z 1229 roku. Zobaczyć tu można dwór wraz z kompleksem parkowym wybudowanym w okresie międzywojennym przez rodzinę Sękowskich (obecnie ośrodek konferencyjno – wypoczynkowy). W pobliżu, u podnóża Łysej Góry stawy hodowlano- rekreacyjne. Przy drodze figura św. Izydora – patrona rolników.

Opis herbu

W polu błękitnym kosa, snop zboża i pług złote. Kosa i snop stojące obok siebie, pług poniżej nich.

Symbolika

Narzędzia pracy i plon wskazują na rolniczy charakter zajęć mieszkańców miejscowości.

Uzasadnienie

Godło pochodzi z dziewiętnastowiecznej pieczęci Urzędu Gminnego Nieprześni odnalezionej
w Archiwum Miejskim w Bochni. Na okrągłej pieczęci trzy elementy godła umieszczone są „w pas”. Na tarczy herbowej - z powodów kompozycyjnych - proponuję umieszczenie środkowego elementu godła pieczęci niżej od pozostałych. Kosa i snop mają kierunek pionowy, pług jest elementem odmiennym, poziomym, więc naturalnie wypełniałby dolny obszar tarczy herbowej.

Prezentacja i historia wsi

Nieprześnia, wieś w powiecie bocheńskim, w okolicy pagórkowatej, podszytej liściowymi gajami, nad górnym biegiem potoku uchodzącego do Stradomki z prawego brzegu pod Dąbrowicą. Odległa od Bochni o 9 -10 kilometrów. Posiada glebę żytnią. Graniczy na północy z Dąbrowicą, na wschodzie z Pogwizdowem, na zachodzie z drugą częścią Nieszkowic i Sobolowem a na północy z Zawadą Wielką. Należy do parafii w Sobolowie. Nieprześnia istniała już w XIII wieku, ponieważ podaje ją spis dóbr opactwa tynieckiego, potwierdzony przez Grzegorza XIII w 1229 roku, ale Długosz nie wymienia jej w liczbie dóbr kościelnych. W 80-tych latach XIX wieku miała 246 mieszkańców wyznania rzymsko-katolickiego. Posiadłość większa St. Żelichowskiego miała obszaru 203 mórg roli, 30 łąk i ogrodów, 24 pastwisk i 147 mórg lasu (Sulimierski, 1880,  T. 7, s. 108). Pierwsza wzmianka w 1262 roku (Kiryk, s. 52).. Prawo niemieckie otrzymała w 1285. Posiada dwór i park ze starym dębem.