Majkowice

Instytucje

• Świetlica Wiejska

Majkowice  -miejscowość zamieszkiwana do 1945 roku przez dawnych kolonistów niemieckich i ich potomków, osiadłych w czasach kolonizacji józefińskiej po I rozbiorze Polski. Na uwagę zasługuje fakt, że społeczność niemiecka i polska egzystowały tu przez półtora wieku w pełnej harmonii
i szacunku.

Opis herbu

W polu czerwonym pług i brona srebrne. Wyżej pług na dwóch kołach z jedną rękojeścią, lemieszem w lewo, pod nim brona o 10 prostopadle skrzyżowanych poprzeczkach, hakiem
w prawo.

Uzasadnienie

Wizerunek odcisku dziewiętnastowiecznej pieczęci Urzędu Gminnego Majkowice Stare znaleziony
w Archiwum miejskim w Bochni. Ze względu na inne zasady kompozycji na tarczy herbowej niż na okrągłej pieczęci umieszczono elementy godła jeden pod drugim

Prezentacja i historia wsi

Majkowice wieś w powiecie bocheńskim, leży na prawym brzegu Raby, tworzącej w tym miejscu dwa silne zagięcia i przy drodze salinarnej z Bochni do Ujścia Solnego. W 80-tych latach XIX wieku Majkowice dzieliły się na dwie osady: Stare Turze albo stary Turzec, z 112 mieszkańcami rzymsko-katolickiego wyznania należącymi do parafii w Mikluszowicach, Majkowice położone na małym wzgórzu 200 m. n.p.m., które sprawia zakręt rzeki i jest przez nią od południa, północy i zachodu okolonym. Nowy Turzec leży na południe od poprzedzającego, bliżej gościńca. Była to kolonia niemiecka z nowszych czasów, licząca 78 mieszkańców wyznania augsburskiego, należąca do parafii w Gawłowie. Ku wschodowi zniża się teren nad Młynówką, zamieniając się w mokre łąki
i pastwiska, przypierające do niewielkiego lasu, będącego przedłużeniem niepołomickiej puszczy. Posiadłość większa miała tylko 14 mórg lasu; posiadłość mniejsza 317 roli, 13 łąk i 50 mórg pastwisk i lasu. Majkowice graniczą na południu z Gawłowem Nowym, na wschodzie z Zatoką
i Okulicami a na północy z Bogucicami. (Sulimierski, 1880, T. 5, s. 920)

Pierwsza wzmianka o wsi – 1379 rok (Kiryk, s. 57).