Szlak turystyczny Via Regia Antiqua

Grodzisko w Łapczycy

      Łapczyca jest jedną z najstarszych miejscowości w Małopolsce. Pierwsze wzmianki historyczne o niej pochodzą z 1105 roku (bulla kardynała Idziego) i opisują Łapczycę z Kolanowem i solą (Lapscicia et Coyanov et cum sale)  jako część posiadłości Zakonu Benedyktynów z Tyńca. Znacznie wcześniej istniała tu osada i gród warowny. Osadnictwo wiąże się ściśle z prowadzoną eksploatacją lokalnych źródeł solankowych. Funkcjonowała tu karczma, targ  a przede wszystkim warzelnie soli. Łapczyca była pierwszym centrum administracyjno-gospodarczym w regionie.  

      Gród , który zapewniał osadzie bezpieczeństwo istniał od X do połowy XII wieku. Składał się
z grodu właściwego i podgrodzia, otoczonych wałami obronnymi o konstrukcji drewniano -kamienno-ziemnej. Wał okrężny zbudowany był na obrzeżach głównego terasu. Szerokość podstawy wynosiła 4 m, wysokość 4,5 m. Konstrukcję wału umacniały znajdujące się w jego wnętrzu słupy drewniane. Lico wewnętrzne i zewnętrzne wylepione było gliną. W środku grodziska znajdował się majdan (plac), a wokół niego - przy wale - prowadził chodnik o szerokości 1 m            z otoczaków rzecznych. Przylegały do niego 2 chaty (półziemianki). Na podgrodziu zbudowano jedna chatę (ziemianka). Od północy bezpieczeństwo grodowi zapewniała rzeka Raba.

     Gród w Łapczycy uległ pożarowi w XIII wieku i nie został później odbudowany. Wiązało się to
z upadkiem gospodarczym Łapczycy, zaprzestaniem górnictwa solankowego i przeniesieniem solnictwa do Bochni, gdzie właśnie odkryto złoża soli kamiennej.

powrót...