|
Wybór znaku herbowego uzasadniony jest tym, że Święty
Stanisław ze Szczepanowa, biskup
i męczennik, jest patronem tej parafii i, uważa się, że Św.
Stanisław prawie 900 lat temu poświęcił pierwszy tamtejszy
kościół. Obecny z 1635 jest pod wezwaniem Św. Stanisława. Od
wieków Św. Stanisław był patronem kościoła i jego postać,
najlepiej definiuje Brzeźnicę. Sądzę, że nadal może służyć
identyfikacji wsi jako znak herbowy. |
|
Wieś
w powiecie bocheńskim, W 80-tych latach XIX wieku miała 1619
mórg w tym 585 mórg lasu, 150 domów, 864 mieszkańców,
parafia dekanatu bocheńskiego, położenie pagórkowate. Od
1539 roku do 1772 filia parafii Stary Wiśnicz. Dawniejszy
drewniany kościół parafialny według tradycji miał być
poświęcony przez Świętego Stanisława, biskupa krakowskiego.
Sulimierski uważa za pewne, że istniał już w roku 1238.
Teraźniejszy kościół wzniesiony w 1632, poświęcony został
w 1635 pod wezwaniem Św. Stanisława. W XIX wieku
funkcjonowała tu szkoła ludowa 3-klasowa,. Obszar dworski
jest własnością klasztoru pp. Benedyktynek ze Staniątek.
(Sulimierski, 1880, T 1,
s. 412
Najstarsza wzmianka o Brzeźnicy nosi datę 1242
rok. W 1286 roku Brzeźnica aspirowała do roli miasta.
Później jednak (od 1317), w związku z „konkurencyjnym”
rozwojem Bochni, notowana już konsekwentnie tylko jako wieś
(Kiryk, s. 53).
Najstarsza kronika parafialna wzmiankuje o utrzymywanym
przez parafian i odnotowanym przez ks. Piotra Skargę fakcie
poświęcenia kościoła w Brzeźnicy przez legendarną postać św.
Stanisława ze Szczepanowa, biskupa i męczennika. Bp
Stanisław został zamordowany w roku 1079, co nie wprost
sytuuje korzenie parafii Brzeźnica co najmniej w połowie Xl
w. Mówi się jednak, że tradycja chrześcijańska w tym rejonie
sięga jeszcze czasów Mieszka I.
Przez długie wieki Brzeźnica była ziemią wędrującą z
rąk do rąk. W roku 1238 została darowana klasztorowi w
Staniątkach, by trzy wieki później (1534) znaleźć się pod
opieką dziedzica Nowego Wiśnicza, Piotra Kmity (pod opieką
Kmitów parafia przetrwała do roku 1760). Do roku 1632
kościół nie był przebudowywany ani remontowany. Jednak
wskutek sędziwego wieku świątyni niezbędny okazał się jej
remont, a nawet całkowita odbudowa. Dotychczasowy kościół p.
w. św. Piotra i Pawła przeobraził się wkrótce w nową
świątynię, którą na pamiątkę zasłużonego już dla parafii
św. Stanisława poświęcono jego opiece ( 1635). W ciągu
pierwszego stulecia (do poł. XVIII w.)
w nowej świątyni służyło jeszcze wyposażenie pozostałe ze
starej, jednak w miarę upływu czasu postanowiono "odświeżyć"
również wnętrze tejże. Zbudowano więc: ołtarz główny, który
jest pomniejszoną kopią ołtarza św. Mikołaja w Bochni
(1776), ambonę po lewej stronie prezbiterium (1777) oraz 2
ołtarze boczne. Na rok 1815 datuje się założenie cmentarza
przy drodze do Bochni (dotychczas zmarłych grzebano na placu
wokół kościoła). W roku 1897 ponownie wymieniono ołtarze
boczne kościoła - tym razem ich miejsce zajęły 3 nowe, które
służą wiernym do dziś. Obecnie w lewej nawie znajduje się
ołtarz św. Józefa oraz Matki Bożej Szkaplerznej, w prawej
natomiast ołtarz ku czci Serca Pana Jezusa. Główny ołtarz
(podobnie, jak boczne wykonany w stylu barokowym) zdobią
m.in. figury 4 ewangelistów oraz św. Benedykta i Ksieni, zaś
centralną część ołtarza zajmują: obraz św. Andrzeja Boboli
(u góry), a niżej statua Matki Bożej i wysuwany na nią obraz
patrona parafii (zafundowany jako wotum dziękczynne za
ocalenie od zniszczeń w czasie
I wojny światowej 1915). Równie ważnymi zabytkami w świątyni
są: kamienna chrzcielnica
z prawej strony prezbiterom oraz duży drewniany krzyż, tuż
pod sufitem nawy głównej, który prawdopodobnie pochodzi
jeszcze z okresu Wita Stwosza. Do rzadkości należą też
tutejsze malowidła na suficie. Nawę główną zdobi tu obraz
Ostatniej Wieczerzy, prezbiterium wizerunek Trójcy św.,
natomiast zakrystię przepiękna seria ilustrująca grzech
pierwszych rodziców oraz wypędzenie z raju. Wszystkie
malowidła pochodzą z XVIII w. i utrzymane są w bardzo dobrym
stanie. Wewnątrz świątyni znajdują się również duże organy,
zakupione w 1970 r. Przy kościele stoi czworoboczna
dzwonnica, pochodząca z tego samego okresu co budynek
kościoła, wyposażona w trzy dzwony. Zarówno kościół jak i
dzwonnica wykonane są w całości z drewna, co znacznie
podnosi ich wartość zabytkową.
Brzeźnica liczy ok. 2500 parafian. W jej skład wchodzą
3 wioski: Brzeźnica, Łazy i Gorzków.
Ta ostatnia posiada własną kaplicę, wokół której zgromadzony
jest nowicjat sióstr Franciszkanek, którym opiekują się
księża Sercanie. W Brzeźnicy natomiast, na północny-wschód
od głównego kościoła, w polach, stoi mała kapliczka p. w.
św. Stanisława z zabytkową figurą patrona (1772). Widnieje
tam również napis: „Gdzie za życia przebywał tam po śmierci
stoi". (Strona internetowa autorstwa Janusza Paproty). |